روزي اگر قرار باشد اين نامه را بگشايم و بخوانم. جوري ديگر مي خوانم. با خودم مي گويم كجايي؟شايد كاغذ را سر و ته گرفته اي. حواسم را جمع حرف ربط محترم نامه خواهم كرد ،چرا كه بزرگ كلمات بي همين ربط ها، ناقص اند.
روزي اگر قرار باشد آن نامه را بنويسم، منكه نه البته، مي گويم جور ديگر بنويسند. قلم را مي تراشم كه با نازكي بيشتري مرا رقم بزند. آخر دوره اي ناميزاني هاست، درشتي اين "بود" به نازكي آن "نمود" نمي خواند.
روزي كه باز گردم به ""خودم "، جور ديگر مي خوانم خودم را.
و چه چيزي شگفت و سخت تر از خواندن خود؟!
خواندن خود هميشه بي صدا است.
كاتب؛ اجازه؟
من ساكتم.
ما را در سایت دهرآشوب دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 83