بازنده

 

مدت ها شد که تکه کاغذ در مشت اش مچاله مانده بود. منتظر بود تا فرصتی که پابدهد.منتظر پا دادن لحظه ای که آن لحظه همه اش را تا باختن برده و آماده اش داشته بود برای همین کاغذ مچاله.

دستان اش یخ زده بود. شده بود چند ساعتی که روی صندلی فلزی سنگی، سگ لرزه زده بود. چندان حس سردی نمی کرد.بیرون و درون اش هر دو همراهی اش می کردند و هر دو را سرما زده بود.

تماس گرفت. همراه اش از دم دست اش بیرون می زد. شعله های سر اش با چشم هایش تبانی خشم و هیجان و اشک داشت.

نوری مستقیم افتاد روی صورت اش. گرد شد و تاب خورد.قدم قدم زدن هایش کلافه کننده بود. همّ اش این بود که در خفا منتظر باشد و کسی جز خوداش  از بازنده بودن اش خبری نداشته باشد. آخر اعتراف به باختن دل گنده می خواهد و سری پرشور که کمتر کسی نه دل اش را دارد و نه می خواهد که داشته باشد. آمده بود اعتراف کند.

از چه باخته بود؟ از چه برده بود؟

هیچ.شاید تنها پاسخ بود. یا ازهمه به هیچ بهتر است. 

نگاه نگاه اش کرد وانگار که شناخت اش.

آمد جلو. یک نگاه تحقیر آمیز به نگاه های او و کاغذ ای که دم اش از مچ اش بیرون زده بود، کرد.

گفت:آمده ای چکار؟

چشم اش ترک برداشت. اشکی شد.

گفت: چنان بی تابم و دلخو نم که تابی برای گفت و شنودم نیست.منتظر خودش هستم.

_ الان نمیاد. نگاه اش را برد به کاغذ مچاله ی دست اش.

برای همین آمده ای؟این همه راه!

نفسی کشید.گفت:خیلی وقته که در راهم.

با لحنی که خنده اش نیش دار اش کرده بود، گفت: بده اون کاغذ مچاله را برسونم دست اش. برگرد.

سکوت کرد. هوا تاریک می شد و او تاریک تر. گم تر.

شانه های پر اش، تاریکی را پر کرد.

گفت:منتظرت بود.این مچاله را هم داد به تو. فقط یک سوال دارم، این همان عقل کل بود که قصد تون عشق و ازدواج بود؟ انقدر احساسات؟مدیریت اش صفره!

از چهره اش معلوم بود که مدت های مدیدی است که هیجانی او را حال به حال نکرده و جان اش از تشنگی سر خورده شده بود.

چیزی نگفت.نگاه اش کرد. دلش نجوای فحشگونه ای را مزه مزه می کرد که جدا احمقانه ست!عشق و مدیریت؟تدبیر؟

عشق همین هیجان و شور بی گاه است «بی گاه».

که تو ترک اش کرده ای. چه جای تدبیری است؟

کاغذ را صاف کرد. با همان خط خوشی که آشنا اش بود. 

«من با از دست دادن تو همه چیز را از دست دادم

و بابت این فقدان از تو سپاسگزارم»

دهرآشوب...