حوادث

حوادث، گاهی چنان شدید اند که ما را تبعید می کنند به سیاه چاله هایی که همه نگاهت پر از تاریکی شود.حوادث را مسبوقیات به عدم می دانند، آنچه نبوده و بود شده.وقتی نیستند تو همواره در نبودن ها خوابی و خواب یعنی انقطاع از آنچه که در تو و جهان تو در گذر است. پس با نبودن ها و سلب ها و هیچ ها هم پیمانی هستی اما این نبود را چیزی فتنه انگیزی می کند و بود می کند. تو بیدار می شوی. وصل می شوی و با این حوادث روانه ی جایی دیگر می شوی.جایی که ممکن است چیزی از تو باقی نگذارد و در نبرد با حوادث شدید، هیچ شوی و این هیچ شدنت بواسطه ی ربطی است که با آن "حوادث شدید" یافته ای.

این چرخه ادامه دارد. "چرخه ی تبعید" هیچ شدن ها و خواب ها، حوادث و بیداری ها و ربط ها.تو تبعید می شوی و دور می شوی از آنچه بودی اما با همین هیچ شدن ها، هستی نو و جدیدی می یابی و لباس های نویی به تنت می کنند. لباس هایی که شاید از آنها کراهت داشته باشی یا تنگ ات باشند و یا گشادت.

سوال می کنی چه موقعه و چه زمانی این حوادث بر تو رو می آورند؟

لبخند بزن!

"به ناگاه و یکباره".

این حوادث را نباید از خود دور پنداشت شاید همین نزدیکی باشند. تو آنها را از دور که ببینی، لذت می بری و می گویی چه زیباست!

نزدیکتر بیاید ای کاش.می شنود و نزدیک تر می آید اما با نزدیکی او دیگر تو نخواهی ماند.

تو با درد تمام، هیچ می شوی.

دهرآشوب...