اضطراب

آمد و گفت: می دونی، دلم تنگ شده.

گفتم: دل تنگ چی؟

گفت: دلتنگ اضطراب روز اول! روز اول که وارد اینجا شدم و با تو اینجا آشنا شدم.شما را دیدم.

حالم رو خوش کرد این جمله. به سن و سال اش نگاه نگاه کردم و به صداقت و صراحتی که در جمله اش بود.

دلتنگ اضطراب! اضطراب از وجودهست. وجود افق اش،ناپیداست و همین ناپیدایی اضطراب آور است اما ماهیت از سنخ وضوح و پیدایی و قاب گیری است.قاب دارست ماهیت! تو دقیقا می دانی با چه سرو کار داری و قرا است به کجا بروی اما وجود می رباید و از قاب می زند بیرون. چهارچوب بردار نیست.

دلتنگ اضطراب، تنش، جنبش و شاید جنگ!

این اضطراب در جامعه ما و در علم روانشناسی معمولا منفی نگریسته شده اما در فلسفه وجودی ناشی از دلی زنده و کسی است که وصل هست به نوسانات وجودی.

این اضطراب شاید همان چیزی است که آلبر کاموهم از اش می گوید مدعی است که هیچکس نمی تواند از این اضطراب وجودی جان سالم بدر برد.

دهرآشوب...