غربت الاصیل

مدتی است که از موسیقی کلامی لذت نمی برم. تا جایی که یادم هست کمتر چیزی یک باره مرا برمی انگیخت. سرصبرم. بیکلام بودن موسیقی هم یک باره رخ نداده در من. حد زمانی اش را نمی دانم اما به عدم لذت از صدا ها واقفم. شاید چون شوری از این دست دیگر کمتر هست نمی دانم و حس جستجو برای دلیل اش را هم ندارم .

یادم کلام محی الدین ابن عربی می افتم زمان ظهور امام عصر وقتی است که صدا به کلمه و کلمه به حروف و حروف به حرف و حرف به سکوت برسد. وقت ظهور است. نمی دانم شاید روز شد که بفهمم و بشوم. نمی دانم شاید لحظه ظهور چیزی مرا به قربت می خواند وشاید هم به غربت و قربت. خوشا غربت اصیل و نزدیک به خودم.

سلام علی وحده نفسی

سلام علی یقین قلبی

سلام علی قربتی و صمتی

دهرآشوب...